Terapia behawioralna

Terapia behawioralna jest uznana za jedną z najbardziej skutecznych i najlepiej przebadanych metod postepowania terapeutycznego. Wykorzystuje się ją m.in. w pracy z dziećmi z całościowymi zaburzeniami rozwoju (np. autyzm, Zespół Aspergera), jak również z dziećmi przejawiającymi trudne zachowania (np. agresywne). Innymi słowy złoty środek na tzw. „niegrzeczne dzieci”. Metodę tę można stosować u osób w każdym wieku.

Terapia pedagogiczna

 

Prowadzenie terapii pedagogicznej dla dzieci, które:

  • mają problem z nauką czytania, pisania, matematyki

  • nie potrafią zapamiętać i stosować zasad ortografii

  • ciągle o czymś zapominają…

  • przeżywają trudności z adaptacją w środowisku szkolnym

  • mają problem z koncentracją uwagi i zapamiętywaniem

  • posiadają zespół nadpobudliwości z deficytem uwagi - ADHD; 

  • posiadają zaburzoną koordynację ruchową ( niezgrabność, męczliwość brak precyzji i płynności w wykonywaniu ruchów)

 

Diagnoza pedagogicznej w kierunku ryzyka dysleksji, dyskalkulii

Diagnoza umiejętności szkolnych

Diagnoza gotowości szkolnej

 

 

Terapia logopedyczna

Przeprowadzanie diagnozy logopedycznej

Prowadzenie terapii logopedycznej w zakresie:

  • opóźnionego rozwoju mowy

  • wad wymowy tj.: niepoprawnej wymowy głosek (np. reranie, seplenienie, wymowa bezdźwięczna, między zębowa i inne)

  • mowy lub jej braku oraz zaburzeń komunikacyjnych u dzieci z autyzmem, zespołem Downa lub innych o specjalnych potrzebach edukacyjnych

 

Praca domowa

 

Propozycja dla zapracowanych RODZICÓW i ich DZIECI w wieku szkolnym. Ma ona na celu wykonanie zadań domowych pod okiem specjalisty oraz powtórzenie i utrwalenie omawianych podczas lekcji treści.

Możliwe jest prowadzenie zajęć w domu ucznia wtedy, gdy niezbędne jest nadrabianie zaległości szkolnych spowodowanych absencją dziecka w szkole np. z powodu choroby.


 

Trening umiejętności społecznych

 

Trening umiejętności społecznych ma na celu nauczyć jego uczestników m.in. tego, jak reagować na swoje emocje, jak komunikować się z innymi ludźmi oraz jak współpracować w grupie. Metoda ta znajduje wykorzystanie zarówno u dzieci, jak i dorosłych posiadających problemy w komunikacji międzyludzkiej. Dziećmi, którym może się przydać przebycie takiej terapii, są przede wszystkim te obarczone różnymi całościowymi zaburzeniami rozwoju, takimi jak autyzm czy zespół Aspergera. Trening umiejętności społecznych bywa również zalecany osobom z rozpoznanymi zaburzeniami zachowania (zaburzenia opozycyjno – buntownicze) oraz dzieciom i młodzieży z ADHD.  Na przykład dzieci z autyzmem dzięki treningowi umiejętności społecznych uczą się lepszego nawiązywania kontaktu z innymi ludźmi – podczas terapii zwraca się im uwagę na doświadczane przez innych emocje, ale i pokazuje istotność kontaktu wzrokowego w sytuacjach międzyludzkich. U osób lękowych dąży się z kolei do tego, aby były one w stanie odnaleźć się w większym zespole ludzi i potrafiły zainicjować i brać udział w grupowej rozmowie, a jednocześnie by nie odczuwały przy tym lęku i dyskomfortu.

Po przebyciu treningu umiejętności społecznych (TUS) uczestnicy terapii są  zdolni do lepszego funkcjonowania w relacjach z innymi ludźmi. W tym celu podczas terapii nabywają oni  wiele różnych umiejętności, wśród których można wymienić:

  • umiejętność inicjowania, ale i właściwego prowadzenia rozmowy;
  • dyskutowanie;
  • sposoby wyrażania krytyki, ale i umiejętność reagowania na krytykę;
  • metody radzenia sobie z różnymi uczuciami – zarówno negatywnymi, jak i pozytywnymi;
  • umiejętność słuchania innych ludzi, ale i zdolność do zadawania pytań;
  • metody odmawiania;
  • nauczenie, jak pracować w grupie;
  • sposoby na rozwiązywanie konfliktów;
  • rozróżnianie uczuć – zarówno swoich, jak i doświadczanych przez innych ludzi.

CO TO JEST MUTYZM WYBIÓRCZY?

 

Mutyzm wybiórczy (inaczej selektywny) to zaburzenie lękowe polegające na trudnościach w komunikowaniu się, czyli wybiórczości mówienia, przez co rozumie się, że dziecko mówi w pewnych sytuacjach, a milczy w innych. Dziecko lub osoba dorosła z mutyzmem wybiórczym najczęściej swobodnie rozmawia w domu, ale milczy lub nie rozmawia swobodnie w przedszkolu, szkole czy w innych sytuacjach społecznych. Zaburzenie najczęściej rozpoczyna się między drugim a piątym rokiem życia i powinno być diagnozowane już po miesiącu milczenia w danym miejscu.

Milczenie dziecka nie wynika z uporu, manipulacji czy osobistej niechęci dziecka do osób z najbliższego otoczenia lub obcych dla niego, ale jest spowodowane silnym lękiem. Każde dziecko z mutyzmem wybiórczym pragnie mówić.

W sytuacjach stresowych dzieci z mutyzmem wybiórczym często:

  • ·        mogą mieć problem z nawiązaniem kontaktu wzrokowego
  • ·        nie uśmiechają się, mają „kamienną twarz”, nie zdradzającą żadnych emocji
  • ·        trudno jest im powiedzieć „cześć”, „do widzenia”, „dziękuję”
  • ·        mogą mieć trudności związane z korzystaniem z toalety szkolnej, publicznej
  • ·        wydaje się, że są niekulturalne, ale nie robią tego celowo
  • ·        czują duży niepokój, gdy są zmuszane do mówienia
  • ·        mogą ssać palce, obgryzać paznokcie, dotykać włosy lub gryźć rękaw bluzki
  • ·        mogą być nadwrażliwe na dotyk, zapach, dźwięki z otoczenia lub tłum ludzi
  • ·        mają niskie poczucie własnej wartości
  • ·        mogą być perfekcjonistami
  • ·        nie lubią zmian, szczególnie tych, które są zaskoczeniem
  • ·        nie chcą być w centrum uwagi

 

Jakie są formy terapii dziecka z mutyzmem wybiórczym?

Przede wszystkim dąży się do sytuacji zbudowania zaufania i nawiązania nici porozumienia z osobą z mutyzmem wybiórczym. Należy zapewnić dziecko, że go rozumiemy, że nie musi mówić, dopóki nie będzie gotowe. Tylko obniżenie poziomu lęku przez zapewnienie poczucia bezpieczeństwa i akceptacji pozwoli na zbudowanie zaufania pomiędzy dzieckiem, rodzicem i terapeutą/koordynatorem. Tak zbudowana strefa komfortu dziecka pozwoli nam na wprowadzenie oddziaływań terapeutycznych:

·        Metoda małych kroków „sliding-in”


Obejmuje techniki formalne i nieformalne. Dziecko rozmawia z zaufaną osobą (zwykle rodzicem), odczuwając przy tym minimalny lęk i stopniowo uczy się rozmawiać z drugą osobą, która znajduje się coraz bliżej i dołącza się do aktywności (tzw. koordynatorem).

 

·        „Od chóru do solo”


Metoda polegająca na angażowaniu dziecka w werbalną aktywność początkowo w większej grupie dzieci (np. czytanie wiersza wspólnie przez całą klasę) i stopniowe ograniczanie liczebności tej grupy (np. czytanie w parach), aż do osiągnięcia swobodnej komunikacji przez dziecko z mutyzmem wybiórczym

 

·        Technika „5 sekund”


Fundamentem tej techniki jest zasada, że nie wyręczamy dzieci z mutyzmem wybiórczym, gdy ktoś zadaje im pytanie.

 

 

·        Modelowanie, czyli „shaping”


Podczas stosowania tej metody nie zmienia się bliskość przebywania koordynatora, ale słowa, znaki czy dźwięki, które do niego kierujemy. Dziecko zaczyna od wskazywania i stosowania różnych gestów w celu komunikacji z koordynatorem, następnie wykonuje stopniowe kroki w kierunku komunikacji werbalnej, stopniowo zwiększając wysiłek artykulacyjny, dmuchając, wydając z siebie dźwięki podobne do słów, sylaby, wreszcie słowa i frazy, zwiększając głośność mówienia i nawiązując częściej kontakt wzrokowy

Uwaga! Z mutyzmu wybiórczego się nie wyrasta, ale trzeba nad nim pracować i przeprowadzić odpowiednią terapię.